ต้นทุนมนุษย์
"เมื่อระบบพึ่งพาการเฝ้าระวังทางอารมณ์ ระบบนั้นไม่ขยายตัว แต่มันดูดพลัง"
การ monitoring มักถูกอธิบายว่าเป็นงานเทคนิค
ในความจริง มันกลายเป็นแรงงานทางอารมณ์เมื่อมีใครบางคนต้องกังวลตลอดเวลาว่าอะไรอาจพัง ต้องตื่นตัวเพื่อให้คนอื่นรู้สึกปลอดภัย และต้องดูดซับความไม่แน่นอนเพื่อให้ระบบดูมั่นคง
แรงงานนี้แทบไม่ถูกยอมรับ มันไม่ปรากฏบนแดชบอร์ด ไม่สะท้อนในตัวชี้วัดผลิตภาพ แต่มันสะสม
ผู้คนเริ่มรู้สึกรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่ควบคุมไม่ได้ ความกังวลเข้ามาแทนความชัดเจน และความเหนื่อยล้าปรากฏโดยไม่มีสาเหตุที่มองเห็น
เมื่อระบบพึ่งพาการเฝ้าระวังทางอารมณ์ ระบบนั้นไม่ขยายตัว แต่มันดูดพลัง
นี่ไม่ใช่ปัญหาของคน แต่เป็นปัญหาเชิงโครงสร้าง
